Jim Rogers over privaat bankieren in Azië

Vraag: Een toename van de welvaart in delen van Azië - in het bijzonder in China, India, Hong Kong, Singapore en Indonesië - heeft geleid tot groei in privaat bankieren. Wat is uw ervaring met banken in verband met dienstverlening en aanbiedingen?   

Jim Rogers: Europa heeft een hoger niveau van welvaart wat betekent dat er meer kapitaal wordt geïnvesteerd. Azië groeit vlugger maar vanuit een veel kleinere basis zodat privaat bankieren hier niet zo ontwikkeld is. Het is wel goedkoop en meer efficiënt. Aziatische private banken zullen geld gaan wegkapen van de traditionele centra zoals Zwitserland, die te duur zijn.

Ook, er bestaat in Europa een gevoelen, in het bijzonder onder politici, dat je eerste verplichting is om belastingen te betalen.

In Azië is er veel meer een aanvoelen dat het jouw geld is en dat, op voorwaarde dat het eerlijk geld is, het aan jou is om er mee te doen wat je wil.

Misschien zijn de Aziatische banken niet zo bedreven als de Europese, misschien gaan ze fouten maken maar dat gaan tenminste goedkopere fouten zijn. Men leert vlug in Azië.

Jim Rogers in een interview met Rowena Everson in het mei 2008 nummer van Singapore Business Review

Een miljoen Chinezen? Tien miljoen? Honderd miljoen?

In januari 1979 was Deng Xiaoping op officieel staatsbezoek in de Verenigde Staten. Hij werd er ontvangen door president Jimmy Carter die hem zei dat het Congres in 1974 het Jackson-Vanik Amendement had gestemd dat normale handelsrelaties enkel toeliet met landen die vrije emigratie van hun burgers toestonden. Het Congres had die wet gestemd in een poging om de Sovjetunie onder druk te zetten en vrije emigratie van Joden toe te laten. Toen president Carter was uitgepraat vroeg Deng hem ‘Hoeveel Chinezen wil u mij toestemming laten geven om te emigreren naar de Verenigde Staten? Een miljoen? Tien miljoen? Honderd miljoen? U kan er zo veel krijgen als u wil’. Dat antwoord volstond. President Carter drong niet verder aan.

De ‘honderd miljoen’ Chinezen die Carter niet kon toelaten in Amerika werden niet gevangen gehouden. In plaats daarvan ondervonden velen een echte verbetering van hun levensomstandigheden. Dat gebeurde omdat China de principes van de vrije markt economie toepaste die Amerika voordien in de wereld had gepreekt. Amerika had effectief honderden miljoenen Chinezen ‘bevrijd’ zelfs al was de perceptie dat zij technisch gezien gevangen werden gehouden door de Chinese Communistische Partij (CCP). Sindsdien heeft de CCP de controles op reizen naar het buitenland versoepeld. Het resultaat is dat vandaag miljoenen Chinezen naar het buitenland reizen. In 1992 kwamen maar 2.93 miljoen Chinezen in het buitenland, de meesten daarvan als leden van officiele delegaties. Iets minder dan een decennium later, in 2006, was het aantal Chinezen dat buitenlandse bestemmingen opzocht gegroeid tot 34.52 miljoen. Van januari tot maart 2007 waren er al 9.7 miljoen reizigers, een toename van 14.5 percent tegenover de zelfde periode in 2006. Op miraculeuze wijze keren ze allemaal terug naar het land van de ‘onvrijheid’.  

Kishore Mahbubani, The New Asian Hemisphere, The Irresistible Shift of Global Power to the East, PublicAffairs, New York, 2008

Fotoblog

De Prijs in China

Twee weken twee keer per jaar zitten treinen en vliegtuigen naar het Chinese Guangzhou eivol met zwermen mannen en vrouwen die uit het buitenland komen. Honderdduizenden van hen, vertegenwoordigers van ’s werelds invoerders, vullen Guangzhou’s hotels, bars en restaurant. Het is er een Babelse spraakverwarring van Japans en Arabisch en Engels en Frans. Elke morgen vullen ze de pendelbusjes en trekken ze recht naar een van de twee kolossale conventiecentra die de stad rijk is.

Ze komen hun respect betuigen aan een enkel ding: de Chinese prijs.

[...] Truien, douchecellen, handboormachines, vaatwerk, jacuzzi’s, draagbare telefoontoestellen, SUV’s, plastieken neon palmbomen - alles maar dan ook alles en dat voor de helft of zelfs een vijfde van wat het zou kosten om het in Amerika te maken.

[...] Ik interviewde twee Japanse bedrijfsbestuurders uit de halfgeleidersindustrie voor een artikel over de electronicasector. Terloops zeiden ze dat ze Mandarijns Chinees studeerden. Ik vroeg verrast waarom. Om beter de mensen te begrijpen die op een dag hun job zouden wegkapen, zeiden ze. Ik was het gewoon te horen dat het Japanners waren die jobs wegkaapten. Ik groeide op in de buurt van Washinton, D.C., tijdens de hoogdagen van de angst voor Japan Inc. Ik herinnerde me de nationale paniek toen Japanse investeerders Rockefeller Center en Pebble Beach kochten. [...] Nu was het Japan dat met de angst zat. 

Alexandra Harney, The China Price, The True Cost of Chinese Competitive Advantage, The Penguin Press, 2008

Fotoblog: Valavond in Singapore

Buzzword - Agflatie

‘Je bent niet alleen als de term je niet bekend in de oren klinkt. Probeer [het Engelse] AGriculture te verbinden aan inFLATIE en kijk wat je krijgt. Als ik één voorspelling voor 2008 heb die voor honderd percent juist zal blijken te zijn, is dat we met zijn allen tegen kerstmis kotsmisselijk zullen zijn van het AG-woord.’

Rowena Everson in het editoriaal van het februari 2008 nummer van Singapore Business Review

wikipedia.com, investopedia.com

De vroegste vermelding van het Engelse ‘agflation’ dateert naar verluidt van 2 mei 2007.

Moet het woord ‘agflatie’ nog bekend worden en ingeburgerd raken in Vlaanderen, buiten investeerderskringen en de land-en tuinbouwsector?

Ik vond het niet online in De Standaard, Het Nieuwsblad, Gazet van Antwerpen, De Morgen en Het Laatste Nieuws. Volgens de zoekmachine van De Tijd  heeft de krant het woord vier keer gebruikt sinds 7 februari van dit jaar.

‘Agflatie’ komt niet voor in Van Dale online.

YouTube - Al-Jazeera’s ‘101 East’: ‘Bevreesd voor de opkomst van China?’

In Al-Jazeera’s actualiteitenprogramma ‘101 East’ modereert Teymoor Nabili dit keer een panelgesprek met Chandra Muzaffar (University of Malaysia) in de studio in Kuala Lumpur en via telelink met Barry Stautman (University of Hong Kong) in Hong Kong en Singapore’s buitenlandse betrekkingen éminence grise, succesvol auteur en voormalig ambassadeur Kishore Mahbubani (National University of Singapore) vanuit Washington.

‘Is de huidige Olympische crisis echt omtrent steun voor Tibet of gaat het om de vrees voor de opkomst van China?’

Muzaffar Chandra: ‘Een groot aantal Maleisiёrs, in het bijzonder Maleisiёrs van Chinese afkomst, geloven dat [het recent anti-China pro-Tibet protest naar aanleiding van de doortocht van de Olympische toorts] opzettelijk gepolitiseerd is door de machtscentra in het Westen omdat men een agenda heeft en die agenda is om China in te dammen’

Kishore Mahbubani: ‘Velen in het Westen koesteren het instinctieve verlangen om China op de ene of de andere manier te zien struikelen, dus nemen ze dit te baat en zeggen ze, hee, dit is een buitenkansje om er in onze binnenlandse opiniepeilingen goed uit te zien en tezelfdertijd China in verlegenheid te brengen’

Hoe goed heeft Beijing het tot nu toe gebolwerkt? Handelen ze met kennis van zaken als het op public relations aan komt?’

Barry Stautman: ‘Op het PR front zijn ze nogal zwak natuurlijk. Ze zijn altijd al zwak geweest wanneer het over de Tibetaanse kwestie ging. Vertegenwoordigers van de Chinese autoriteiten en in het bijzonder zij die deel uitmaken van het diplomatiek corps in het buitenland weten eerder weinig af van Tibet. Ze weten weinig af van goede betrekkingen met de internationale pers. Maar ze hebben natuurlijk een eerder moeilijke weg af te leggen omdat de internationale media over het algemeen al lang geleden hun opinie hebben vastgelegd over de Tibetaanse kwestie. Dus is het voor de Chinezen altijd eerder moeilijk om hun ideёen naar voren te brengen omtrent Tibet en de relatie China-Tibet. Ze opereren in een omgeving met extreme beperkingen’

Francis Fukuyama: De werkelijke wieg van de vrijheid

Veel mensen nemen aan dat het probleem is dat China een communistische dictatuur blijft en dat er misbruiken zijn omdat een sterke centrale staat haar Chinese burgers hun rechten ontzegt. Met betrekking tot Tibet en de onderdrukking van de religieuze beweging Falungong kan dat juist zijn. Het beduidender probleem echter komt voort uit het feit dat in het China van vandaag de centrale Chinese staat in sommige opzichten te zwak is om de rechten van haar bevolking te verdedigen.

De overgrote meerderheid van schending van rechten van de gewone Chinees vandaag - de boer die zijn land wordt afgenomen zonder billijke vergoeding, de arbeider die gedwongen wordt te werken in sweatshop omstandigheden of de dorpeling die vergiftigd wordt door het sluikstorten van schadelijke stoffen - gebeurt op een niveau ver beneden dat van de regering in Beijing [...]

De centrale regering zou wat graag regulerende en disciplinerende actie ondernemen tegen die lokale overheden maar ze ondervindt dat ze dat niet kan. Ze heeft niet de macht om dat te doen en terzelfdertijd hangt ze af van lokale overheden en de private sector om werkegelegenheid te scheppen en belastingen te betalen [...] Elk jaar zijn er duizenden gewelddadige incidenten van maatschappelijk protest, elk daarvan binnen de perken gehouden en onderdrukt door het staatsapparaat dat er desondanks niet in lijkt te slagen iets te doen aan de onderliggende oorzaak van de onrust [...]

Links 3 mei 2008

The Nation - Will there be a coup? A silent one is already underway - We are witnessing a political situation that looks almost exactly like a repeat of 2006. Will we end up with another military coup?

The Bangkok Post - Concern that birth control has been overly succesful - Slow population growth as a result of an overly successful birth control policy could hinder the country’s development, warned the Department of Health yesterday.

Younghusband’s invasie van Tibet in 1904

In een boek van 1924 beweerde de gerenomeerde Duitse reiziger en Centraal-Aziё kenner Wilhelm Filchner dat er tussen 1900 en 1902 een all-out stuwende beweging was geweest om Tibet voor Tsaristisch Rusland veilig te stellen. [...]

Het was het gedrag van de Tibetanen zelf eerder dan de Russen dat de nieuwe onderkoning [Viceroy Lord Curzon] van Brits Indiё er uiteindelijk toe overhaalde dat er iets achterbaks aan het gebeuren was tussen Lhasa en Sint Petersburg. Hij had twee keer een brief gestuurd naar de Dalai Lama met vragen omtrent handel en andere zaken en elke keer was de brief ongeopend teruggekeerd. Toch leek de God-koning opperbeste relaties te hebben met de Russen zoals zelfs de kranten van Sint Petersburg begonnen te beweren. Curzon was tezelfdertijd echt gealarmeerd dat er achter zijn rug een geheim verdrag in de maak was. Hij was ook persoonlijk beledigd dat zijn autoriteit bot was afgewezen door een politieke non-entiteit als de Dalai Lama. Bij het begin van 1903 was hij er van overtuigd dat de enige effectieve handelswijze er in bestond een missie naar Lhasa te sturen – die geweld zou gebruiken indien nodig – om de waarheid omtrent de Russische activiteiten aldaar te achterhalen en de Britse betrekkingen met Tibet op een stevige en behoorlijke basis te enten. [...]